zaHoryzontDomu

Każdego dnia na mojej drodze pojawiały się takie dobre dusze. Na przykład Seiko i Takashi oraz Michijo i Satosi, dwie pary, które wzięły mnie „na stopa”. To była świetna okazja, aby wypytać ich trochę o tutejsze zwyczaje. Zostałem zaproszony na obiad. Mogłem wreszcie spróbować Udon – lokalny przysmak. Jest to coś w rodzaju rosołu, z bardzo grubym makaronem, licznymi dodatkami i zapiekanym tofu. Poradziłem sobie dzielnie pałeczkami, przy tym siorbiąc jak należy (to wyraz uznania dla wyjątkowego smaku potrawy). Z tymi pogawędkami to wcale nie było tak łatwo – język angielski znają nieliczni, ale bardzo przydatna jest aplikacja Google Translator i karta internetowa, którą wykupiłem jeszcze w Polsce (120 zł – 3GB). Deszcz siąpił kolejne dni, ale ogólnie nie zrażało mnie to, czerpiąc radość z tej pieszej wędrówki. W końcu spotkałem prawdziwego Henro podróżującego pieszo. Był nim Kenji Nitta, 67-letni artysta malarz. Miał zamiar przejść Shikoku w trzy miesiące. Opowiadał mi o młodzieńczyc...

Każdy dzień przynosił nowe doświadczenia i przygody. Przyznam, że czułem się trochę dziwnie rozbijając namiot nad oceanem, tuż obok tabliczki Tsunami Area . Do tego była burza w nocy więc modliłem się, aby przeszła bokiem. I przeszła. A rano pełen wigoru ruszyłem pod górę kierując się GPS trackiem. No i zaczęło się przedzieranie. Szkoda, że nie miałem maczety. Setki zerwanych pajęczyn, droga, która nie istnieje, istny Blair Witch Project . Po godzinie udało mi się uwolnić z objęć lian i szczęśliwie wkroczyłem na właściwą ścieżkę. A żar lał się taki, jakbym wsadził głowę do piekarnika. No i rzesze komarów, szerszeni, pająków, zdecydowanie większych jak nasze rodzime, ale i pięknych motyli. Po drodze las bambusowy i pola ryżowe. Wielu pielgrzymów porusza się samochodami kolejno odwiedzając świątynie i kolekcjonując pieczątki. Na swojej drodze spotkałem niewielu Henro podróżujących pieszo. Kiedy jednak już idziesz z plecakiem, to ciągle jesteś czymś obdarowywany. To w końcu zasługa (przyp...

Po kilku dniach wędrówki asfaltową drogą, wkroczyłem w teren górski. Na początku piękny zapach lasu oszałamiał, ale szybko zrobiło się duszno i wilgotno jak w dżungli. Pot lał się strumieniami, co sygnalizowało rychłe odwodnienie. Po 1200 m podejściu osiągnąłem w końcu 12 świątynię. Tutaj wszędzie są automaty z napojami, więc bez problemu zaopatrzyłem się w izotonik. Potem rozpadało się na dobre, a zejście zapowiadało się dość karkołomnie. W jednej ręce parasolka, w drugiej kijek i jakoś się zsuwałem. Nieoczekiwanie pojawiła się chatka pielgrzyma więc skorzystałem z gościnności. Znaczek Henro na przesuwnych drzwiach, a wewnątrz maty tatami i ołtarzyk. Zdjąłem buty i rozgościłem się wewnątrz. Deszcz padał jeszcze dość długo, rano obudziły mnie odgłosy zwierząt z lasu. Stanąłem nawet oko w oko z jeleniem. Cały las parował po ulewnym deszczu. Monsun nie odpuszczał i kolejne dni zmuszony byłem maszerować z parasolką. Siła deszczu jest różna, raz pada słabiej, raz tak intensywnie, że nie da...

Po dość długiej podróży samolotem (z dwiema przesiadkami) doleciałem szczęśliwie do miasta Tokushima. Mój organizm powoli przestrajał się do strefy czasowej Japonii. Różnica wynosi 7 godzin. Jeśli w Polsce jest południe, to w Japonii już wieczór. Pierwsze wrażenie jest bardzo miłe, to zasługa nagminnych ukłonów – czy to n a lotnisku, ulicy, w sklepie, czy w hotelu. Jest bardzo gorąco i parno. Kończy się monsun i wciąż dominują intensywne opady deszczu, a powietrze przesyca spora wilgotność. Lipiec i sierpień to najtrudniejsze miesiące jakie można wybrać na pielgrzymkę – s tanowczo odradzam. Niestety dla mnie był to jedyny czas, kiedy mogłem wziąć tak długi urlop w pracy. Przede mną pierwsza świątynia Ryozen-ji . Podziwiam piękną architekturę, czytam opis miejsca i chłonę aurę otoczenia. Intensywny zapach kadzideł, wnętrze świątyni przepełnia mrok, a wokół panuje wielka cisza, zakłócana tylko szumem wiatru i strugami deszczu. Jest niewiele osób. Pielgrzymów poznaję po białych stroja...

  Większość Japończyków określa się jako osoby niewierzące i niereligijne, ale co ciekawe ponad 90% z nich praktykuje zarówno shintō , jak i buddyzm. Czynią tak ze względu na tożsamość narodową i silne przywiązanie do tradycji. W Japonii religie i związane z nimi zwyczaje przeplatają się i nikogo to nie dziwi. Przyjęte jest, że zgodnie z religią shintō celebruje się obrzędy związane z narodzinami i zaślubinami, zaś pogrzeby odbywają się w duchu buddyzmu. Ilustruje to przysłowie: Japończyk rodzi się w shintō, a umiera w buddyzmie. Świątynie buddyjskie i shintoistyczne różnią się od siebie nie tylko stosowanymi stylami architektonicznymi – także sposobem oddawania kultu. Chram shintō łatwo rozpoznać po charakterystycznych, często czerwonych bramach t orii . Są to dwie poziome belki usytuowane na pionowych słupach. Często poniżej nich zwisa gruby sznur spleciony ze słomy ryżowej – shimenawa . Jego zadaniem jest chronienie świętego miejsca poprzez pochłanianie złej energii. Nat...

Shikoku - Japonia, to cel mojej najbliższej wędrówki. Według większości Japończyków Shikoku, to istny koniec świata. To najmniejsza i najsłabiej zaludniona z czterech głównych wysp Japonii. To wyspa lasów, gór i niezliczonych świątyń. Znana głównie z pielgrzymki Shikoku Henro, podczas której odwiedza się 88 buddyjskich świątyń oraz z festiwalu Awa Odori. Długość szlaku wynosi około 1100 kilometrów, co zajmuje od miesiąca do dwóch. Podczas podróży można podziwiać nie tylko pot ężne wzgórza i szczyty, ale również niesamowity oceaniczny krajobraz i białe plaże wzdłuż wybrzeża Pacyfiku. Z pewnością jest to szlak dla tych, którzy pragną czegoś więcej niż wysokości  i wspinaczek. Pielgrzymkowy charakter trasy pozwala odbyć duchową podróż i zanurzyć się w medytacji. „Ta pielgrzymka nie ma celu w zwykłym sensie, nie ma świętych osób, do których podróżuje… Ta pielgrzymka jest w istocie kręgiem, który nie ma początku ani końca, a więc nie jest ważne, gdzie się zaczyna, ważn...

 Możesz wszystko – nawet zostać Niepokornym Mnichem.  Cudowne uczucie spełnienia, radości i promieniejącego uśmiechu. Tutaj kończę swoją 4 letnią przygodę z biegami górskimi. Najpierw był półmaraton, potem maraton, ultra 65km i wreszcie koronny dystans 97km, który kiedyś wydawał mi się nieosiągalny.  A jednak można osiągnąć zamierzony cel – trzeba tylko mocno chcieć. Ta energia nadaje życiu nowy sens: wolę walki, odwagę, determinację i pewność siebie.  Ale nic nie przychodzi b ez bólu i ciężkiej pracy. To wczesne pobudki (6:00 rano) pięć razy w tygodniu przez pół roku.  Od 8 – 55 km w deszczu, śniegu, czy upale, przy świetle „czołówki” i z niezliczoną ilością obszczekujących psów na drodze.  I niech nikt nie myśli, że biegi górskie to to samo, co asfalt. Kiedy masz przed sobą ponad 4 tys metrów przewyższenia musisz mieć mocną wolę walki. Do tego dochodzi mnóstwo drobnych lecz ważnych spraw, jak nasmarowania i oklejenia stóp, dobrania butów, ubioru (na zmien...